Αυτό το κομμάτι, και ο τρόπος που ο κόσμος το εξέλαβε, είναι από τα μεγάλα λάθη του δίσκου. Ο Σπύρος που ακούγεται στο τελευταίο κουπλέ δεν είναι το Όλον της προσωπικότητας μου, είναι πιο πολύ μια μεριά του εαυτού μου που δεν έχω και τη καλύτερη σχέση με αυτή. Δυστυχώς, ενώ εδώ και πολλά χρόνια προσπαθώ να το βγάλω στην άκρη, υπάρχουν που και που συνθήκες που την κάνουν να αναδυθεί. Η τοξικότητα που εκφράζει το κουπλέ είναι σε κάθε περίπτωση καταδικαστέα και δεν είναι προταγματική.  Δυστυχώς, παρόλη τη σχετικά μικρή απήχηση του κομματιού και του δίσκου, έχουν υπάρξει άνθρωποι που μου έχουν απευθυνθεί για αυτό το κουπλέ σαν να είναι κάτι το καλό. Πράγμα που πρωτίστως σημαίνει ότι είναι λάθος δικό μου.

Όπως τα πάντα, έτσι και σε αυτό, τα πράγματα καταλήγουν και στο πολιτικό. Σαν άνθρωπος που θεωρεί εαυτόν κομμουνιστή ωφείλω να κάνω την αυτοκριτική μου επ’ αυτού και να κάνω ξεκάθαρο ότι όλη αυτή η μαυρίλα δεν μπορεί να εκφράζει ανθρώπους που προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο και να τον κάνουν ένα καλύτερο μέρος. Το κακό με τον κόσμο που ζούμε είναι ότι μας έχει εντυπωθεί τόσο βαθιά στο υποσυνείδητο που όσο και να σκάψουμε, πάντα θα βρίσκουμε πράγματα που είναι στρεβλά μέσα μας. Ας είμαστε αρκετά ικανοί και τίμιοι για να τα αλλάζουμε τουλάχιστον.