Δεύτερο beat tape culturalproductsofchaos. Ένα μονοπάτι που άνοιξα πριν λίγα χρόνια σαν παράλληλο μουσικό δρόμο, ένα side project στο οποίο μπόρεσα να χωρέσω πράγματα που κατέκτησα συνειδησιακά και μουσικά ωριμάζοντας και κατά κάποιο τρόπο δεν μπορούσαν να “μπουν” με τα υπόλοιπα πράγματα που έχω κάνει. Ένα project του οποίου σκοπός είναι να αποτυπώσει τις πιο μαύρες σκέψεις μου. Αποτέλεσμα μιας πορείας 14 χρόνων γεμάτων με συνεδρίες με ψυχιάτρους, φάρμακα, φάρμακα και άλλα φάρμακα, νοσοκομεία, καταχρήσεις, αδιέξοδα, “εκτός προγράμματος” θανάτους κοντινών μου ανθρώπων, φρίκες, τύψεις, θολή σκέψη, αϋπνίες, παραισθήσεις, παράνοιες και άλλα πολλά τέτοια. Και βέβαια έρωτες που ναυάγησαν, ανθρώπινες σχέσεις που η πραγματικότητα πέρασε από πάνω τους σαν οδοστρωτήρας, συμπεριφορές που πλήγωσαν, λάθη που δεν λένε να σε αφήσουν σε ηρεμία. Και όλα αυτά, μέσα από το φίλτρο της εργασίας πάνω στη μουσική.

Όπως θα ξέρετε όσοι έχετε τσεκάρει ήδη το project, εδώ δεν έχουν χώρο οι όμορφες μελωδίες παρά μόνο κατ’ εξαίρεση και τα εύκολα ακούσματα δεν είναι στο μενού. Πειραματίζομαι μέχρι να βγάλω ότι χρειάζεται με τον πλέον ταιριαστό τρόπο από θέμα μορφής. Οι φόρμες δεν είναι οι κλασσικές hiphop, αλλά σαφέστατα προέρχονται από εκεί και παραμένει σημείο αναφοράς. Όλο αυτό έχει αποτέλεσμα σε μια σύνθεση από σπασμένα beats, “καμένους” ήχους και ατμόσφαιρες που σε μεταφέρουν στο κεφάλι μου. Ακραίες μορφές για αντίστοιχα περιεχόμενα.

Αυτή τη φορά αποφάσισα να είμαι όσο πιο ανοιχτός μπορώ και με παίρνει. Αυτή τη φορά η αιτία ύπαρξης του CPoC ξεγυμνώνεται από άλλες, παράπλευρες ιδέες και ανοίγεται με πλήρη γύμνια Το ίδιο και διάφορες δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Όχι με σκοπό να δοξαστεί κάποια μορφής αποδοχή τους ή η ιδέα της παραίτησης από τη ζωή εν γένει, αλλά με την ελπίδα ότι άνθρωποι που περνάνε κάτι παρόμοιο θα νοιώσουν ότι τους εκφράζει όλο αυτό και- ποιος ξέρει;- ίσως να βρουν και κάποια ανακούφιση σε αυτό το έργο. Και αυτό θέλω να είναι ξεκάθαρο: το όλο CPoC project δεν είναι πρόταγμα αλλά καταφύγιο. Στόχος παραμένει πάντα να βγάλουμε τον εαυτό μας από αυτή τη κατάσταση αλλά και να ξεριζώσουμε τον κόσμο που γεννάει αυτά τα φαινόμενα. Στην ουσία της διαφοράς μεταξύ Τέχνης που απολαμβάνει τη παρακμή και Τέχνης που εκφράζει τις φρίκες που γεννά στον άνθρωπο ο σημερινός βάρβαρος κόσμος, το CPoC φιλοδοξεί να ανήκει στο δεύτερο.

Τέλος θέλω να πω και ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όσους βοήθησαν τεχνικά ή στη διάδοση του project. Με τους υπόλοιπους θα βρεθούμε σε επόμενα project.

Mud Garden για τις φορές που η σκέψη λασπώνει και χάνεται αλλά και γιατί σε κάθε κήπο πάντα κρύβεται η προοπτική του να ανθίσει κάτι.