To intro του δίσκου των RC. Η γενική ιδέα ήταν ένα κολάζ από στιγμές του ταξικού αγώνα που λάμβαναν μέρος την εποχή που γραφόταν ο δίσκος. Εγχώρια αλλά και σε διεθνή επίπεδο, με μια επικέντρωση στη Γαλλία μιας και μετά το intro ο δίσκος συνέχιζε με το “Φωτιά Στα Προάστια”, κομμάτι που κάνει το παραλληλισμό παρισινών γκέτο και ελληνικών γειτονιών. Αποσπάσματα από την απεργία των χαλυβουργών και τις συγκρούσεις τους με τα ΜΑΤ, το κράτος, τα ΜΜΕ και τους χαφιέδες, αποσπάσματα από ρεπορτάζ από ταξικούς αγώνες ανα την Ευρώπη, ξύλο του ΠΑΜΕ με ΜΑΤ σε υπουργείο και ένας χαιρετισμός των FARC, όταν ήταν ακόμα ένοπλο κόμμα, στο φεστιβάλ της ΚΝΕ. Και, βέβαια, στο τέλος, ο Σωτήρης Πουλικόγιαννης να δίνει τη “γραμμή” της ταξικής αντεπίθεσης.

Περισσότερο επικό από όσο θεωρώ ότι αναλογούσε στους καιρούς και από όσο είναι τα γούστα μου, αλλά πως αλλιώς ξεκινάς αυτό το δίσκο;