Όταν ολοκλήρωσα το κομμάτι αυτό και το δημοσίευσα, το συνόδεψα με ένα πολύ πολιτικό κείμενο για το ποιόν του Αγιέντε και το κάθαρμα Πινοσέτ και το πόσο πιόνι των καπιταλιστών ήταν. Κοιτάζωντας προς τα πίσω, νομίζω πως δε χρειάζεται κάτι τέτοιο, αν κάποιος δε ξέρει για τα όρια της σοσιαλδημοκρατίας, τη δομικά αντιδημοκρατική φύση του ιμπεριαλισμού και το προσωπικό θάρρος του Αγιέντε, δε θα τα μάθει σίγουρα εδώ.

Το κομμάτι σαν ιδέα ξεκίνησε όταν άκουσα την ομιλία που πέρα από πολιτική και ιστορική σημασία, είναι γεμάτη με ένα συναισθηματικό φορτίο που δε μπορεί να μη συγκινήσει νομίζω κάθε άνθρωπο που έχει ακόμα κάτι ζωντανό μέσα του. Είναι η επιλογή του να διαφωνείς με κάποιον πολιτικά αλλά να δημιουργείς τέχνη με βάση την υπόσταση του παρόλα αυτά γιατί σε αυτόν βλέπεις αξίες που ξεπερνάνε το επίπεδο των πολιτικών επιλογών. Είναι η τιμιότητα του να στηρίζεις τις όποιες αρνήσεις και επιλογές σου μέχρι το τέλος. Και είναι δύσκολο να μη το σεβαστείς αυτό, ακόμα και αν μιλάμε για ένα ρεφορμιστή και εσύ είσαι με τον Λένιν.