Το κομμάτι αυτό είναι ενδεχομένως το πιο “πολυσυλλεκτικό” κομμάτι του δίσκου. Πίσω τον Ιούνη του 2006 μου ήρθε εν είδει freestyle  το πρόπλασμα αυτού που στη συνέχεια θα γινόταν το ρεφραίν του κομματιού.
Οταν το παρουσίασα στον Γιάννη, μου είπε οτι ίσως έχει κάτι που θα μπορούσε να δέσει με αυτό. Αυτό ήταν αυτό που μετά θα γινόταν το πρώτο κουπλέ.

Ενάμιση χρόνο μετά, στα τέλη του ’07, έφτιαξα τον σκελετό της παραγωγής. Και απο εκεί τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Γράψαμε το ντέμο του κομματιού με τον Γιάννη, το πήρε στο στούντιο, δουλέψαμε τα μέρη του και ήταν σχεδόν έτοιμο. Το μόνο που έλειπε, ήταν να βρούμε μια κοπέλα να πεί το δεύτερο κουπλέ. Πράγμα που αποδείχθηκε όχι εύκολο, καθώς είχαμε στο νού μας αρκετά ονόματα. Καταλήξαμε στην Νατάσσα, μια προσωπική μου φίλη, όχι λόγω κάποιας τριβής της με την τέχνη του μικροφώνου αλλά κυρίως για την υπέροχη χροιά της φωνής της. Αν και μας παίδεψε ομολογουμένως λιγάκι, το τελικό αποτέλεσμα μας δικαίωσε.

Το κομμάτι έχει γίνει ένα meme για τη Μέρα της Γυναίκας στα social media τη δεκαετία του 2010, μιας και τα stats των clicks εκτοξεύονται κάθε χρόνο εκείνη τη μέρα. Μπορείς να πεις ότι γράψαμε το “Last Christmas” του εναλακτικού internet.